“Suriye'nin Dostları” grubunun ikinci toplantısı 1 Nisan'da İstanbul'da gerçekleşiyor. Başını ABD, AB, Arap Birliği ve Türkiye'nin çektiği “Suriye'nin Dostları”, BM Güvenlik Konseyi'nde gündeme getirilen yaptırım kararının Rusya ve Çin tarafından veto edilmesinin ardından kuruldu ve ilk toplantısını geçtiğimiz ay Tunus'ta gerçekleştirdi.
İşçi Cephesi ile beraber, Uluslararası Birlik Komitesi’nin bir diğer bileşeni olan İspanyol Lucha Internacionalista (LI) partisi 8. Konferansı’nı 17-18 Aralık tarihlerinde Barselona’da başarıyla gerçekleştirdi.
“Piyasaların” dayatmasının emrinde...
Son haftalar boyunca bir kez daha mevcut dünya ekonomik krizinin iki önemli görüntüsüne şahit olduk; İlk olarak kapitalizmin krizi o denli yapısal ve derin ki mevcut çerçeve içinde teknik düzeyde – salt ekonomik ve finansal tedbirler- çözüm bulunması olanak dışı. Ya işçi sınıfının elinde kazanım namına ne kaldıysa burjuvazi tarafından tarumar edilecek, ya da işçi sınıfı kapitalist sömürüden acı çeken tüm kesimlerle birlikte kapitalizme son verecek. Çözüm bu anlamda son derece politik bir düzleme sıçramış durumda. Kriz sürecinin kazanmış olduğu ikinci görüntü ise, ilkini tamamlamakta, zira burjuva iktidarı her geçen gün “biçimsel” demokrasiden uzaklaşarak Bonapartist eğilimler kazanıyor.
Uluslararası Birlik Komitesi birleşeni Lucha Internacionalista (Enternasyonalist Mücadele), geleneksel parti okulu etkinliğini geçtiğimiz ay içerisinde gerçekleştirdi. Okulun bu yılki konusu Avrupa ekonomik kriziydi. Krizin tarihsel kökenleri, Avrupa birliğinin sınırları, Avrupa’da sınıf mücadelesinin olanakları ve parti inşası konuları dört gün boyunca tartışıldı.
Libya’da 42 yıl süren Kaddafi diktatörlüğü, 6 aylık bir iç savaşın ardından tarihe gömüldü. Öncelikle, bu kanlı rejimin silahlanan Libya halkı tarafından yıkılışı, Libya halkı ve Arap devrimci süreci adına bir zaferdir ve Arap devrimci süreci adına ileri doğru atılmış bir adım anlamına gelmektedir. Ne var ki, NATO güçlerinin gelişmelere müdahalesi ve Ulusal Geçiş Konseyi üzerindeki kontrolü, isyan hareketinin eski rejimi topyekûn imha etmesi ve devrimi nihai zafere ulaştırması adına aşması gereken temel bir engele dönüşmüş durumdadır.
Kaddafi’nin Libya’da oynadığı –ve bunun bir sonucu olarak emperyalizmin müdahalesine yol açan- en belirleyici rol, Bin Ali ve Mübarek’in düşürülmesinin ardından, onların hepsinin de uygulamış olduğu ayrımsız baskıları devrime karşı bir iç savaşa dönüştürmeyi tercih eden ilk diktatör olmasıdır.
6 Mart 2011 tarihinde yenilenmiştir.
Tunus diktatörü Bin Ali 14 Ocak tarihinde devrim zoruyla iktidardan düştü, bir ay sonra ise Mübarek devrildi ve tüm oklar sanki sıranın Kaddafi’ye geldiğini ve devrimin Magrip ve Ortadoğu'daki ayak izlerinin çok ötelere gideceğini göstermekteydi.
Tunus halkı sürekli bir seferberlik ve kahramanlıkla ve tüm ülkeye yayılan bir tarihsel ayaklanma sayesinde, eski diktatör başkan Zeynel Abidin Bin Ali yönetimini yenilgiye uğratmış bulunuyor. Ayaklanmaya yol açan kıvılcım, işsiz bir genç olan Muhammed Bouazizi’nin 17 Aralık tarihinde seyyar satıcılık lisansı olmadığı gerekçesiyle arabasına el konulmasını protesto etmek için kendini ateşe vermesiyle parlayıverdi.
Türkiye’den yola çıkan altı gemilik Gazze’ye insani yardım konvoyu Siyonist İsrail devletinin uluslararası hukuku da hiçe sayacak bir askeri müdahalesi ile durduruldu.
7 Mayıs günü Portekiz parlamentosunda, Yunanistan’ın “kurtarılmasına” ilişkin Avrupa Birliği ve IMF’nin birlikte hazırladıkları planda öngörülen fonun bir parçası olarak, bu ülkeye 2 milyar avro borç verilmesi konusu tartışıldı. İktidardaki Sosyalist Parti’nin 97, sağcı Sosyal Demokrat Parti’nin 81, Hıristiyan Demokrat Parti’nin 21 ve Sol Blok’un 16 milletvekilinin oylarıyla onaylanan karar taslağına, Komünist Parti (13) ve Yeşiller (2) karşı oy kullandılar.
Yunanistan, sosyalist hükümet tarafından yürürlüğe sokulan son derece sert ekonomik tedbirler karşısında, iki aydan az bir süre zarfında gerçekleştirilen üç genel grevle sarsıldı. Şimdi bir yandan Avrupa ve Yunan burjuvazisi kendi yarattıkları derin krizin bedelini emekçi yığınlara ödetmeye çalışırken, işçi sınıfı ve gençliğin bu korkunç saldırıyı püskürtmeye çalıştığı Yunanistan, Avrupa’nın en ateşli mücadele alanlarından birine dönüşmüş durumda.
Burjuvaziden bağımsız, devrimci bir işçi enternasyonali için tarih Dördüncü Enternasyonal’in yeniden inşası görevine çağırıyor!
Venezüella Devlet Başkanı Hugo Chavez’in, 19–20 Kasım 2009 tarihlerinde Caracas’ta gerçekleştirilen Venezüella Birleşik Sosyalist Parti (PSUV) Kongresi esnasında düzenlenen Dünya Sol Partiler ve Hareketler Toplantısı’na katılan 26 ülkeden 40 kadar grubun temsilcilerine hitaben, V. Sosyalist Enternasyonal’in kurulması çağrısında bulunması geniş bir yankı uyandırdı.
1- İnsanlık, işçi sınıfının ve dünya halklarının insani, ulusal ve çalışma şartlarına dair haklarının ve birçok durumda, bizzat varoluşunun savunusu için kapitalizmin üretici güçlere dayattığı tüm ulusal ve uluslararası engellerin kaldırılmasının acil bir zorunluluk haline geldiği tarihsel bir aşamadan geçiyor.
